प्रार्थना

गंज्ल्या ओठास माझ्या धार वज्राची मिळू दे !
आन्धळ्या आत्म्यात माझ्या सूर्य सत्याचा जळू दे !

पांगळा बंदिस्त माझा जन्म आकाशून जावो;
वादळी आवेग माझा चार भिंतींना कळू दे !

सारखे सौंदर्य माझ्या कोरड्या गात्री खळाळो;
सारखे अस्तित्व माझे पेटताना दर्वळू दे !

लाभु दे लाचार छाया मोठमोठ्यांना परंतू;
तापल्या मातीत माझा घाम मानाने गळू दे !

आणु दे गा वंचकांना क्रूस छाद्माचा दयाळा;
रक्त येशू चे परी डोळ्यात माझ्या साकळू दे !

– सुरेश भट

————————————————————————-

ज्ञानेश्वरांच्या पसायादानानंतर डोळ्यात पाणी उभ करणारी ही दूसरी प्रार्थना. पण हे मात्र खर की ही जास्त जवळची वाटली, आणि म्हणून हा पुण्याहवाचन. पसायादान ऐकल की त्या विचारांच्या उंची अणि व्यापकता पुढे स्वथाचाच नव्हे तर इतर सगळ्यांचाच दृष्टिकोण अगदी संकुचित वाटायला लागतो. इथे देवत्वाची ओळख पटते. याच्या विपरीत भटांची ही कविता मनुष्यमात्राकरीता प्रार्थना नसून मनुष्यमात्राची प्रार्थना आहे, म्हणूनच आपलीसी वाटणारी आहे.

Advertisements

About Sourabh

जसा मी, तसा मी, असा मी, असामी View all posts by Sourabh

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: